Wirtualna Izba Regionalna Gminy Książ Wielkopolski
A | B | C | D | E | F | G | H | J | K | L | Ł | M | N | P | R | S | Ś | U | W | Z

dr Jerzy Dreyza
ur. 1902 - zm. 1981
lekarz, powstaniec wielkopolski

Biogram
Ur. 10 VII 1902 w Brzóstowni, w pow. śremskim, był synem Wojciecha (zm. 1909), administratora klucza majątków ziemskich hr. Mielżyńskiego, oraz Zofii ze Zniniewiczów. Dreyza wychowywał się w patriotycznej atmosferze, należał do tajnego harcerstwa pol. Uczył się w gimnazjum im. Fryderyka Wilhelma w Poznaniu. Po wybuchu powstania wielkopolskiego w grudniu 1918 brał udział w walkach na ulicach Poznania, a od 15 I 1919 jako żołnierz kompanii łączności na froncie zachodnim w rejonie Pniew. W lutym 1919 zdał egzamin maturalny, a w 1920 ukończył Szkołę Podchorążych Łączności w Zegrzu. Od 1921 służył w p łączności w Zegrzu, następnie w Grudziądzu. W 1923 przeniesiono go do Szefostwa Łączności Dowództwa Okręgu Korpusu (DOK) w Toruniu, później do Szefostwa Łączności DOK w Brześciu. W 1924 ukończył Szkołę Oficerską Artylerii w Toruniu, po której przydzielono go do 4 pal w Inowrocławiu. W 1928 wystąpił z wojska i rozpoczął studia lekarskie na Uniwersytecie Poznańskim. W 1934 ukończył studia i od r.n. pracował w VII Okręgowym Szpitalu Wojskowym w Poznaniu jako kontraktowy ordynator Oddziału Wewnętrznego. W kampanii 1939 w stopniu kpt. był lekarzem dywizjonu 7 pac z Poznania. Ranny podczas przeprawy przez Bzurę, znalazł się w niewoli. Wyznaczony przez Niemców kierował szpitalem polowym dla rannych żołnierzy pol. w Laskach k. Warszawy. Od listopada 1939 do 1 IV 1940 w Warszawie był oficerem łącznikowym Szefostwa Pol. Szpitali Wojennych. W pocz. 1941 został naczelnym lekarzem Szpitala Maltańskiego (przy ul. Senatorskiej). W lipcu 1941 na polecenie Niemców objął też stanowisko szefa sanitarnego LHD (Luftschutz Hilfdienst) – organizacji biernej obrony przeciwlotniczej. D. na terenie Szpitala Maltańskiego udzielał pomocy żołnierzom ZWZ-AK rannym w akcjach zbrojnych. Uczestniczył też w ukrywaniu Żydów i osób zagrożonych aresztowaniem. Po upadku powstania warszawskiego 1944 Szpital Maltański został przeniesiony do Piastowa. W marcu 1945 D. w porozumieniu z Zarządem Gł. PCK i władzami wojskowymi przekazał szpital do dyspozycji garnizonu wojskowego w Częstochowie. Od maja t.r. nadal kierował Szpitalem Maltańskim (przy ul. Waszyngtona 42), a w 1947 był dyrektorem Miej. Szpitala Powszechnego w Częstochowie. W 1948–49 pełnił funkcję pełnomocnika Zarządu Gł. PCK na oddział częst. W 1949–50 D. był współorganizatorem i kierownikiem Pogotowia Ratunkowego. W 1951–52 pracował jako lekarz Pow. UB w Częstochowie. W 1952–54 był kierownikiem stacji Pogotowia Ratunkowego. W tym okresie pełnił obowiązki inspektora Centralnej Poradni Ochrony Zdrowia Przemysłu Hutniczego w Katowicach. Od 1952 pracował również jako lekarz w Przychodni PKP w Częstochowie; był organizatorem Kolumny Sanitarno-Epidemiologicznej Obwodowej Przychodni Lekarskiej węzła częst. Oraz Zakładowej Przychodni przy Parowozowni i Wagonowni. Zmarł 3 I 1981 w Częstochowie, pochowany został na cmentarzu Kule w kw. 121, rząd XIII, grób 8. Odznaczony Medalem Niepodległości, Krzyżem Walecznych, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921, Srebrnym Krzyżem Zasługi (1938), Krzyżem Oficerskim OOP. W małżeństwie z Jadwigą Bielińską miał syna Jerzego.

Źródło: Cmentarz Kule w Częstochowie - Przewodnik biograficzny
Autor: Juliusz Sętowski

Miejsce: Brzóstownia

Sygnatura: OS-00205
Fot.: Muzeum Powstania Warszawskiego
Autor: WIR
Powiązane zdjęcia i ryciny:
Powiązane dokumenty:
Powiązane wycinki prasowe:
Powiązane artykuły:
[ Wiem więcej ]
Możesz uzupełnić opis tego obiektu.


2012-2018 © Stowarzyszenie Nasza Gmina. All Rights Reserved
Zdjęcia i ryciny | Dokumenty | Mapy i herby | Dawna prasa | Ludzie | Legendy i mity | Przedmioty | Artykuły | Bibliografia | Kolekcje

gir@ffe