Ludzie

Antoni Jóźwiak (1894-1968)

Urodził się 20 maja 1894 roku w Sarbinowie koło Swarzędza jako syn rolnika Łukasza Jóźwiaka i Konstancji z d. Sieradzka. Ukończył szkołę powszechną w Sarbinowie. W latach 1915-1919 odbył służbę w wojsku pruskim w Berlinie. W "Kartotece ewidencji ludności 1870-1931" istnieje wpis: "7. 2. 19 do wojska, 7. 4. 20. od wojska...", co pozwala przypuszczać, że był powstańcem wielkopolskim i walczył na froncie wschodnim (?). Na początku lat 20. XX wieku mieszkał w Poznaniu, gdzie prowadził fabrykę pocztówek, drukarnię, księgarnię oraz skład papierów luksusowych. 24 kwietnia 1923 roku ożenił się w Książu z Ireną Łucją Banaszyńską, córką mistrza stolarskiego Stanisława Banaszyńskiego i Stefanii Latanowicz. Po ślubie małżonkowie zamieszkali w Poznaniu, później przywędrowali do Książa i zamieszkali w kamienicy teściów (obecnie ul. Jana Pawła II 24), którą z czasem odziedziczyli. Jeszcze przed II wojną światowa zaczął kolekcjonować różne pamiątki związane z Książem, a prezentował je w jednym z pomieszczeń swojej kamienicy. W skład jego zbiorów wchodziły również pamiątki przejęte po teściu, które przywiózł z Afryki.
Dodatkowo trudnił się różnymi przedsięwzięciami, takimi jak: hodowla jedwabników i plantacja morwy.
Po zakończeniu II wojny światowej nowe komunistyczne władze nałożyły na małżonków domiar w postaci wysokiego podatku oraz narzucenia lokatorów kamienicy na skutek czego rodzina zaczęła finansowo podupadać, a finalnie kamienica została przejęta przez miasto. [...] (więcej)

Źródła biogramu: Ustalenia WIR, Tomasz Jankowski

Miejscowość: Książ || Fot.: Kolekcja prywatna

Sygnatura: OS-00983